Poprzednio...
To najlepsza okazja, by zaskoczyć Taka.
- On tam nie pójdzie. - Nie masz nic do gadania.
Uważaj na siebie.
Jasne.
Nie.
Nie!
Zaryzykowałeś.
Gdyby ci się udało, zostałbyś bohaterem.
Ale się nie udało. Ufali mi, a ja powiodłem ich na śmierć.
Rahm Tak obozuje pod siecią utrzymania.
Mam pomysł. To misja samobójcza.
Daję ci szansę na odkupienie win.
Pośmiertnie.
A więc tu tkwi haczyk.
- Co ty tu wciąż robisz? - Moje ciało należy do ciebie.
Miasto Defiance padło ofiarą ataku straszliwej siły.
Nienawiści.
Nienawiść skłoniła Kolektyw Wotan do wysadzenia tunelu
i zamordowania 27 odważnych bohaterów.
Ich twarze zostaną upamiętnione na tej ścianie.
To pamiątka tego, jak nienawiść zaatakowała nas z zaskoczenia.
Zapłaciliśmy wysoką cenę za naszą ignorancję.
Cenę krwi.
Krwi mężów, żon, synów...
oraz córek.
Nigdy nie spłacimy długów, które u nich zaciągnęliśmy.
Rahm Tak i jego oddział nie żyją
dzięki ofierze Dataka Tarra oraz 27 żołnierzy, którzy zmarli,
przenosząc walkę na teren napastnika.
Obiecuję wam, że światła ich żywotów nie zgasły na próżno.
- Teraz przemówi stróż prawa. - Nie.
Nie będę słuchał zabójcy mojego syna.
Jesteś rzeźnikiem.
Na wojnie sprawy często idą nie tak.
Popełniłem błąd.
Przeze mnie zginęli ludzie.
Przepraszam.
Chciałbym móc to zmienić.
Ale nie mogę.
Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Już w porządku.
Alak, przyjmij me kondolencje.
Zatrzymaj je sobie.
- Wiesz, gdzie jest moja matka, prawda? - Nie wiem.
Ale z pewnością przeżywa żałobę, gdziekolwiek by nie była.
- To tchórzliwa morderczyni. - Nie rozumiesz, co przeżyła.
Masz rację. Nie rozumiem.
Jeśli ją spotkasz, przekaż jej, że ja jej nie wybaczyłem.
Jeśli się zbliży do mnie lub do mojego syna, zabiję ją.
Przyniosłem ci jedzenie z bazaru.
Obawiam się, że nie jestem głodna.
Udało ci się porozmawiać z Alakiem?
Nie wyraził się o tobie pochlebnie.
To zrozumiałe.
- Był zdrów? - Dość, by być na pogrzebie twego męża.
Wyprawiono pogrzeb?
- Alak go zorganizował? - Nie, burmistrzyni.
Zdecydowałem się wziąć w nim udział,
bo uznałem, że będziesz ciekawa szczegółów ceremonii.
Czemu Amanda Rosewater miałaby uczcić pamięć mojego męża?
Powiesiła go za zdradę.
A jednak uczczono go razem z poległymi w walce z Takiem.
Datak zaniósł bombę do obozu Wotan.
Zginął męczeńską śmiercią w obronie miasta.
Nie spodziewałabym się po nim, że umrze, broniąc innych.
Możliwe, że zrobił to dla ciebie.
Jak to?
Datak załatwił ci ułaskawienie w zamian za udział w misji.
Możesz wrócić do domu.
Wszystko w porządku?
To Indur wyszedł na pogrzebie. Ojciec Zero.
A to są resztki strzelby Zero?
Co z nimi zrobisz?
Powinienem oddać je staruszkowi.
- Ja to zrobię. - Nie, to moje zadanie.
- Wiesz, że to nie jest dobry pomysł. - Wiem.
To dlaczego to robisz?
Bo gdyby to należało do ciebie...
Gdybyś to ty spłonęła w tym tunelu, nie chłopak Indura...
Tak właśnie należy zrobić.
Indur?
Myślę, że powinieneś to dostać.
Mój syn robił gulasz w każdy wtorek.
Wiesz, jaki dziś jest dzień?
Nie chcę zepsutej strzelby.
Chcę mego syna z powrotem.
Chcę, by siedział ze mną przy stole
i narzekał, że jego gulasz nigdy nie jest dość ostry. Możesz mi to dać?
Nie, proszę pana. Nie mogę.
Więc jak ta sprawa się skończy?
Cześć. Chodźmy tędy.
- Gdzie jest Nolan? - Zajęty.
- Wszystko gra? - Nic mu nie będzie. Co jest?
Sprzątacze znaleźli ciało dziś rano.
Ofiara to Indogen.
Sieci nie działają.
Może wilk szablastozębny przelazł przez przełęcz.
Wilk szablastozębny nie odłączyłby się od watahy.
To było coś innego.
Doktor?
Doktor, mamy tu ciało.
Doktor.
- Zwykle o tej porze już przyjmuje. - Pamiętasz moje godziny pracy?
Najwyraźniej znasz mnie lepiej niż ja sama.
Kim jest sztywniak?
- Czy syn opowiadał ci o Lucy? - O Lucy?
Nie dostąpiłem tego zaszczytu.
Zbudowałem ją dla niego.
Nazwał ją imieniem ludzkiej dziewczyny, która mieszkała w sąsiedztwie.
Syn ją kochał, ale ona była młoda, płocha i złamała mu serce.
Zero mawiał, że ta broń
to druga najpiękniejsza rzecz, jaką widział w życiu.
Nazwał ją po tej najpiękniejszej.
Indur, wszyscy tracimy bliskie nam osoby.
Ważne jest to, by nie zatracić wtedy samego siebie.
By nie zatracić się w gniewie ani w bólu, który czujesz we flakach.
Nie mam już nic do stracenia.
I to z twojej winy.
Masz rację.
Jestem zwykłym trepem. Żaden ze mnie generał.
Zaprowadziłem ich do tej dziury na pewną śmierć.
Również twojego syna.
Będę musiał z tym żyć do końca swych dni.
Żyć ze wspomnieniami twojego syna.
Wszystkim w żałobie serwujesz tę samą przemowę?
Nie. Przyszedłem tylko do ciebie.
A to dlaczego?
Czemu mój syn tak ci utkwił w głowie?
Nie wiem.
Powinienem czuć się zaszczycony?
Jeśli chodzi o syna, to z pewnością.
Co do mnie...
Co do tego, co pan czuje do mnie, ma pan prawo czuć, co tylko zechce.
- Przepraszam. - W porządku. I tak mam dość gadania.
Odbierz. To może być coś ważnego.
Tak, młoda. Przyjdę, jak tylko będę mógł.
Idź.
Doceniam twoje starania.
- Ręce precz od mojego trupa. - Powiedziałaś, że będziesz mnie uczyć.
Żartowałam. Nie uchwyciłeś tej noty sarkazmu w głosie?
Musimy wypracować jakiś sygnał.
Myślisz, że go znałaś? Albo ją?
Ach tak. Truposz jest Indogenem, więc muszę go znać.
Nie ma to jak stary dobry rasizm, nie, doktorku?
Gdy byłeś weterynarzem, odmawiałeś leczenia czarnych kotów?
Skończyłaś?
Na razie.
Wydaje mi się, że to konkretne ciało cię denerwuje.
A nie sprawiasz wrażenia kogoś, kto się łatwo denerwuje.
Jesteś też zwierzęcym psychologiem?
Nie, ale zamierzam otworzyć gabinet.
Coś w dotyku tej skóry mi nie pasuje.
Doktor, to ty.
Jakim cudem ofiara to ty?
Nie mam pojęcia.
Gotów na polowanie?
- Zwierzę zaatakowało kogoś w nocy. - Wiesz, co to za zwierzę?
Jeszcze nie.
- Kim jest ofiara? - Doktor i Samir to sprawdzają.
Biorąc pod uwagę to, co wiem o twojej rasie,
a o czym zapomniałeś powiedzieć innym mieszkańcom tej planety,
skąd wiesz, że cię nie wydam?
Zawsze robisz to, co ci się opłaca. Wydanie mnie nie przyniesie ci korzyści.
Słuszna uwaga.
Sądzę, że w kwestii zdrady powinieneś się zająć swoją córką.
Czemu tak sądzisz?
Uważam, że ona cię zdradzi.
- Panuję nad Kindzi. - Gdzie ona się ostatnio podziewa?
- Wiesz? - Ufam jej.
Co zrobi, gdy obudzisz swój lud? Co im wtedy powie?
Moja rodzina będzie dążyć ze mną ku pokojowi.
Ale ona zaproponuje im inną ścieżkę. Rodzina będzie musiała dokonać wyboru.
Kindzi okaże posłuszeństwo.
Oczywiście.
Ty znasz ją najlepiej.
Pomyślna wróżba na powrót.
Favi?
Pani żyje. Tak bardzo się bałam.
Właśnie sprzątam.
Dziękuję, Andino.
Dobrze jest wrócić do domu.
TERRORYSTA
Stróżu prawa.
- Jestem teraz zajęty, T'evgin. - Uwierz, moja sprawa jest równie pilna.
- Widziałeś moją córkę? - Nie. Zaginęła?
To niezależna istota, co potrafi zmęczyć jej ojca.
Znam to uczucie. Idź na górę, sprawdź, czy są tam ślady.
- Robi się. - Ślady?
Co to za zwierzę, że posyłasz tyle sił, by je poskromić?
Chciałbym to wiedzieć.
Wszystko w porządku?
Makabryczny obraz.
Owszem, makabryczny.
Jeśli wiesz, jakie stworzenie mogło to uczynić,
to teraz jest idealny moment, byś się podzielił tą wiedzą.
Nolan.
Więcej krwi. Śladów brak.
- To coś poszło na wschód, wciąż jedząc. - Zaraz przyjdę.
Wiesz, Defiance przeżyło już dość...
- Wróciła żona Tarra. - Wiem. Do czego ten świat zmierza.
Terrorystka żyje w wielkim domu, a my jemy surowe mięso.
Oto nasz cholerny
nowy świat,
nieprawdaż?
Słusznie mówisz.
Co to było?
Słyszałaś?
Szybko.
Słyszeliście to?
Niech to szlag.
Nie możesz się obwiniać.
To szop.
Tak, widzę.
Daj głowie odpocząć na kilka godzin.
- Dam ci znać, jak coś znajdę. - Mówisz, że się nie nadaję?
Spytajmy szopa o opinię.
Miłego polowania.
Często widujesz Alaka?
Przynoszę mu jedzenie i ubrania dwa razy w tygodniu.
Robię, co mogę, by go uszczęśliwić.
- Dokuczają mu rany? - Dobrze się goją.
Chciałabym, by wrócił do domu.
Dom McCawleyów mnie przeraża.
- Boisz się duchów? - Nie, boję się śmierci.
To bardzo rozsądny strach, nie uważa pani?
Chyba tak.
Biedny Alak.
Taki dobry i taki smutny.
Nie mówię, że jego miłość do Christie nie była piękna.
Ale zmarli nie ożyją ponownie.
Należy ich opłakać i żyć dalej.
Rzadko kiedy łatwo jest żyć dalej.
Może będę ci towarzyszyć, gdy odwiedzisz Alaka następnym razem.
Jak sobie pani życzy, Favi Stahma.
O co chodzi, Andina?
Wyduś to z siebie.
Alak zatrzymał broń po walce z Takiem.
Zostały w niej dwa pociski. Oba przeznaczone dla pani.
Jeden za Rafe'a, jeden za Christie.
Trzyma ją przy drzwiach, więc nie radzę do nich pukać.
Dziękuję, że mnie uprzedziłaś.
Wiele przeszedł.
Tak.
Jak my wszyscy.
Wciąż ma pani mnie, Favi.
To prawda, Andino.
Mam ciebie.
Kto mógł cię sklonować?
Stawiam na najgorsze pomarszczone odbyty w galaktyce, czyli na Omeków.
- Czemu? - Poza tym, że jestem idealnym prezentem
na urodziny, rocznice i bar micwy,
istnieje nieskończenie dużo ponurych powodów.
Najdziwniejsze by było, gdybyś to ty leżała na stole, a ty byłabyś klonem.
Albo gdybyście obie były klonami. Albo...
- Już przestaję gadać. - Tak będzie najlepiej.
Co robi brokat w płucach klona?
To zarodniki.
Zarodniki Bagra.
Bagra rośnie tylko w starym Saint Louis.
- Omekowie coś ukrywają. - Dokąd idziesz?
- Mam zamiar złapać tych sukinsynów. - Sama?
- Trzeba wezwać Nolana i Amandę. - Nolana i Amandę, jasne.
Gdy ostatnio musieli wybrać pomiędzy mną i Omekami,
zerwali mi kawał skóry na części zamienne.
Będą kluczyć i dadzą fioletowym szansę na zniszczenie dowodów.
- Sama zdobędę dowody. - Pozwól mi iść z tobą.
- Nie. - Dlaczego nie? Umiem się obronić.
Jeśli nie wrócę do jutra, będziesz musiał podnieść alarm.
Będziemy to ćwiczyć w dzień i w nocy,
dopóki nie nauczymy się robić tego bez patrzenia.
TĘSKNIĘ ZA TATĄ
Właśnie tak. Dalej.
Nogi w górę.
Robię wszystko, by przygotować ich do walki.
SŁUŻBA POMOCNICZA
To nasz obowiązek.
Mamy tu prawdziwy talent.
Dalej, musimy nabrać siły.
Stawimy czoła Bestii i pokonamy go.
Ta konfederacja silnych z dumą utrzyma front.
Stawimy czoła Takowi i pokonamy go.
- Czy to jest jasne? - Defiance.
- Defiance.
- Jak tu weszłaś? - Drzwi były otwarte.
- Gdzie twoja córka? - Nie wiem. Mam to gdzieś.
Tak nie powinno być. Co cię gnębi?
Zbyt wielu zmarłych.
Czujesz ból.
- Mogę sprawić, że ustanie. - Nie chcę, by ustał.
Powinnaś już wyjść.
Podoba mi się tu.
Nie wolałbyś się poczuć dobrze,
nawet jeśli tylko przez chwilę?
Nie.
Ty nie z tych, co łapią chwile przyjemności, prawda?
Myślę, że lubisz działać powoli
i smakować każdy moment.
Nie.
To warczenie. Co wiesz o tej bestii?
Co przede mną ukrywasz?
- Nie powinieneś odebrać? - Teraz to nie ma znaczenia.
Co jest grane, do cholery?
Mówisz, jakbyś doskonale wiedziała, co jest grane.
- Upiłeś się. - Znasz się na tym.
Ja przynajmniej umiem pić i się nie rozklejać. A ty nie.
- Zejdź mi z drogi. Idę do T'evgina. - Nie. Po co? Dlaczego?
On i Kindzi wiedzą coś o tych atakach.
- Ukrywają to przed nami. - W tym stanie? Siadaj.
No dobra. Ej.
Rano pójdę z tobą do kopalni i wszystkiego się dowiemy.
Ilu jeszcze musi zginąć?
Musisz się przespać. Dobrze?
Zrób to dla mnie. Proszę.
Świetnie. Co może pójść nie tak?
Potwory. Diabły.
Stworzyliśmy życie. Czy to nie czyni nas bogami?
Na moje modły nie licz, fioletowa.
Zabawne. Twoje klony na początku też żartowały.
- Spróbuj uciec, a skończysz jak one. - Jeśli nie spróbuję, zabijesz mnie.
Ale ja nie chcę cię zabić.
Czyli źle zrozumiałam wielką stertę flaków wyglądających jak ja.
Nie chodzi mi o ciebie, tylko o łowy.
Polowanie na me klony to kiepska rozrywka.
Sama zobacz. Spójrz na tę panienkę.
To kochanka, nie wojowniczka.
Po latach bezczynności w kosmosie
uznałam, że lepiej zacząć powoli. Teraz upatrzyłam większe wyzwanie.
A ty pomożesz mi w polowaniu.
- Co to? - Rdzeń ograniczający.
Zapewnia posłuszeństwo zmiennokształtnych.
Nie pozwolę ci na to.
Pozwolisz.
Mówię serio. Będziesz musiała mnie zabić.
Nie.
Masz zbyt silny instynkt przetrwania.
- Pokaż mi kark. - Nie.
Pokaż, bo ci go skręcę.
Bardzo dobrze.
Odepnij toporek od paska.
- Do czego chcesz mnie... - Cicho bądź.
Połóż drugą rękę na półce.
Podnieś toporek.
Ma być nad dłonią.
Wyżej.
Dosyć.
Co tu się dzieje?
Chodź, zmiennokształtna.
Idź.
Wytłumacz się.
Pamiętasz, jak wyleczyłam Nolana i Irisę za pomocą twojego drona?
Twoja córusia zachowała kopię mojego kodu
i wykorzystała ją, by mnie sklonować.
Niegrzeczna ptaszyna.
Zamilknij.
Widzisz, jak jest mi posłuszna?
Powinieneś być ze mnie dumny, ojcze.
Wracaj do miasta. Nikomu o tym nie mów. Broń mnie za wszelką cenę.
Co ty sobie myślałaś?
W końcu zwracasz na mnie uwagę.
- Zabraniam ci się żywić. - Czemu?
Po to stworzyliśmy Indogenów.
A co z Wotanami w Defiance, których zamordowałaś?
To niższe rasy.
Rozumne rasy.
Sam wiesz, jak odurzające może być polowanie.
Nigdy nie mówiłeś, jak okrutny jest głód, gdy się pożywisz po raz pierwszy.
- Chcę dla ciebie czegoś więcej. - Więcej niż to, kim jesteśmy?
Więcej niż to, co nam się należy? Oddaliłeś się od swojej rasy.
Poprowadzę ich w nową epokę bez żniw.
W epokę, która nie skończy się naszą zagładą.
Ciekawe, co inni o tobie pomyślą, gdy się obudzą.
- Uznają to za pragmatyzm. - To, że każesz im leżeć w brudzie
obok zwierząt, którymi winni się karmić?
Nie odbierzesz nam naszej natury.
Owszem, odbiorę.
Mam dosyć wpajania ci nauk.
Żegnaj, Kindzi.
KNOWL - Handel
Witaj.
Rozpoczynam okres żałoby i potrzebuję
znaków żałobnych.
Najciemniejszego tuszu, jaki masz.
Zamknięte.
Widzę, że jest otwarte.
- Wysadziła pani łuk. - Zrobiła to.
Proszę. Udawaj, że sprzedajesz to mnie.
Dziękuję.
Za ułaskawienie.
Nie dziękuj mi. Podziękuj swojemu mężowi.
Ach, racja, nie możesz. On nie żyje.
Jeśli to coś da, przepraszam za to w twoim biurze.
Jeszcze ci nie jest przykro.
Jeśli chodzi o wczoraj...
No dobra.
Zacznij gadać, T'evgin.
- Co wiesz o tej bestii? - To już koniec morderstw.
Mogłeś wspomnieć, że coś wiesz, gdy wlazłeś na miejsce zbrodni.
- Albo gdy twoja córka pobiegła za bestią. - To koniec morderstw.
- Przysięgasz? - Daję słowo.
Na życie swojej córki?
Na życie mojej córki.
Dziękuję, T'evgin.
Nie. To nie wystarczy. Chcę sprawiedliwości dla zmarłych.
Oni już umarli i nic tego nie zmieni.
Powiedziałem, co miałem do powiedzenia.
- Nolan, co ty robisz? - On coś przed nami ukrywa.
Prawda, T'ev?
Dam ci jedną szansę na pociągnięcie za spust.
Dla własnego dobra postaraj się trafić.
Sami znajdziecie wyjście.
Chodź.
Znalazłaś to, czego szukałaś?
Pomyliłam się w badaniach.
Ofiara była Indogenem, ale to nie był klon.
- Widziałem wyniki badań, tak jak ty. - Przypadkiem zanieczyściłam próbkę DNA.
- Co ty masz na szyi? - Ozdobę.
Bym czuła się dziewczęco.
Co się stało w starym Saint Louis?
- Omekowie coś ci zrobili? - Tak, coś mi zrobili.
Wybacz mi, Samir.
Poprzez niższe liro
dajesz nam ziemię, po której stąpamy.
Poprzez wyższe liro dajesz nam światło, dzięki któremu widzimy.
Bez tego światła błąkamy się w ciemności.
Bez tego światła jesteśmy samotni.
Bez tego światła nie potrzebujemy ziemi,
po której stąpamy...
dokąd bowiem mielibyśmy się udać?
Indur, wstałeś już?
Dostałem twoją wiadomość.
Dlatego wychwalamy cię, Rayetso, i czekamy, aż ciemność ustąpi.
On był słaby.
Musisz być silny, żołnierzu.
Słyszysz mnie?
Nawet jeśli wiemy, że gdy rozbłyśnie światło...
Powstań.
...niebo nie będzie już wyglądać tak samo.
Powstań.
Tekst polski: Joanna Kaniewska